برای گرانی مرغ که شعر گفتیم اتفاقا ارزان شد امید که با این شعر ،صف برنج
هندی خلوت بشود البته انگار ما محکومیم به ایستادن در صفهای طولانی و اِلاّ
میشود جوری توزیع کرد که نیازی به این صفها نباشد وبه همه هم برسد:
مگر خدا نکرده واز ، بیمَده اِنج ِ زلزله
یا اَو ِ سَد به یکدَفَه ،شُده به سمت ما یَلَه
همه به جُل جُل اَمْدَن و به دلهره وُ ولوله
کُجه مَرَن قطار قطار ،بدون صبر و حوصله
نِه اَوَّلِش مُشخّصه نه اَخِرای قافله
مَگُم به یَکِ کِچِر ِ،همه یِ مَردم مَجَهَن مَگَه بیا تو هم برم،برنج هندی مَدَهَن
او چه صَفَه! نگاه کُنِه ، فقیر و پُلدار به صَفَه
کارگر و کارمند و رئیس، جُوونِ بیکار به صَفَه
دو بچّه وَر بغل دَرَه ،اُو زَنَه اَمبار به صَفَه
مَگَن نَ او مَردِکه از ،صُح سَعَتِ چار به صَفَه
دو کیسه بستُنده برنج، دوبَّرَه انگار به صَفَه
بعضیاواقعا دِگَه،رِندی و سندی مَکُنَن خَنَه شو ر ِاوها پُر از ،برنج هندی مَکُنَن
یَکِ رفیقش ر ِ به زور، کنار ِخود جاش مَکُنه
اُوکّه به قَهرَ وُ برویْ ، آسفالتا غَلماش مَکُنه
یَکِ با تَمّو بیمِدَه ، شلوارش ر ِپاش مَکُنه
از بَس کلافه هم شده ، همه ر ِسیر فاش مَکُنه
اُوکّه بچه شْ جیغ مَزَنَه، ت ِ صف دَرَه واشْ مَکُنه
بعضیا حق دَرَن اگر،برایْ برنج جو مَدَهن اَخِر تِ ای گِرَنیا، یَ چیز ِارزو مَدَهن
او پیرمرد مُندَه شده ،بنشَسته بُنج ِ لَمْ دِدَه
از بَس فشارش مَدِدَن ،یک دو سه جاشَم .. دِدَه
مَگه که مُشتِ پیرزال ،دِه دَو مَر ِ قَسَم دِدَه
قسم به جونِ خودش و ، دوازده تا بَچّم دِدِه
حالِ چطَوْ برُم خَنَه ، برنج خُ هیشکِه نَمْدِدَه
همه دَخیلَنُ نَ ای،مغازه گو مُقَدسه وای اگرامروزبه همه،برنج هندی نرسه
برنجا طَیْ شُ وُ هنوز ،دو مَردَه وَرهَمْ مَزَنَن
یَخََّن ِ هَم وا مَکَنَن ،حسابی مُخکَم مَزَنن
دماغ هم بشکستَن و ، وَر کَلّه ی ِهَم مَزَنَن
مَردُم سَواشو مَکُنَن ، مَردُم ر ِاَز دَم مَزَنن
مَگُم باید بمو زَنَن ، ایها هنوز کَم مَزَنن
برایْ چه ماوَخْتِ خرید،اِقّذَر اِشْتَو مَکُنِم هر چیزکه گِرو مَرَ،مابیشتر وَردَوْمَکُنِم
واگرشعرنبود، من وتو درمقابل عصرآهن، بیش از این کم می آوردیم.